Hayatın İçinden

11.06.2020
118
Okuma Süresi: 3 dk, 9 sn

Bu makalemizde birilerinin hayatlarına dokunmuş, birilerinin acısını paylaşmış olacağız, bilmediğimiz belki de gözlerimizi kapattığımız o kadar acı var ki. Belki kendinizi anımsayacaksınız, belki verdiğiniz iz kararlardan döneceksiniz belki de hayatın ne kadar gerçek ve bir o kadar da acımasız olduğunu göreceksiniz.

Hayatın İçinden
Hayatın İçinden
Sınanmak, doğru yol neresi bulamamak, her yer birden karanlık oldu, ışık yok mu?

Ben Sinan. 51 yaşında simit ustasıyım. Nerden başlasam bilmiyorum. Çok evine bağlı bir adam olamadım daha doğrusu askerden geldikten sonra ailemin ısrarı sonucu akraba evliliği yaptım. Bu yüzden aileme hep bir kırgınlığım vardı. Çok güzel bir ailem vardı aslında 2 kız kardeşim bir de erkek kardeşim vardı. Onu da ailem istemediği bir akraba evliliğine zorladı. Tabi o farklıydı sevdiği vardı. Sevdiğini bırakıp başka biriyle evlenmek onu daha da evden uzaklaştırdı beni de. Eşlerimiz her gün kavga etmeye başladılar. Evde huzurumuz hiç olmamaya başladı. İlerleyen zamanlarda eşim hamileydi. İlgilenmeye çalıştım o aralar annemle babama hiç özen gösteremedim. Erkek evladım oldu, öylesine mutluluk yaşadığımı hatırlamıyorum. Uzun sürmedi tabi annem rahatsızlandı. Ben ilk başlarda da son zamanlarda da hiç önemsemedim, kanserdi. Sürekli tedavisi için hastanelerdeydik bu seferde oğlumla ilgilenemedim. Bir gece ben annemin yanında hastanedeyken o da hastalanmış ateşten baygınlık geçirmiş sabaha karşı haberim oldu koştum tabi. Ama oğluma geç kaldım. Havaleden dolayı epilepsi hastalığına yakalandı. Annemle ilgimi tamamen kestim götürdüm bıraktım ablamın kapısına, hastaydı çok onu oraya bırakmaya beni ne sürükledi bilmiyorum. Sonra ışıklar söndü. Önümü görememeye başladım, ilk inanmadım öldüğüne sonra ayağımda çorap yokken gelip giydiren biri olmadığında anladım gerçekten öldüğünü. Cenazesinde kefen almaya gücüm yetmedi, utandım kendimden. Son kolundaki bileziği de bana vermişti oysa ki. Hiçbir zaman affetmeyecektim kendimi tamamen salmıştım. Ardından erkek kardeşim. Siroz başlangıcı vardı aslında bakarsanız onu da önemsemedim. Bırakın yanına gitmeyi aramadım bile. Ölmez sandım sonra o da gitti. Ben bu acıları hangi yüreğime sığdırdım bilmiyorum ama dilimden çıkan tek söz keşke..

Hayatın İçinden
Hayatın İçinden

Babam evi terk etti. Annem öldükten sonra bir daha evine girmedi belki de giremedi. Harabe bir evde çöp toplayarak geçinmeye başladı, orda yedi orda içti, sızdı, orda bizi kalbinden söküp attı. O da kendini böyle cezalandırdı. Şimdi bana vicdanımın olup olmadığını sorsanız bırakın vicdanı insanlığımı sorgularım. Ne anneme ne kardeşime ne oğluma hiçbirine sevgimi gösteremedim. Beni bunlara iten belki evliliğim belki ailemdi bilmiyorum ama şu an yaşantımın olmadığı kesin. Oğlum 18 yaşına geldi konuşamıyor, onun için hiçbir şey yapamıyorum bu baba olan biri için çok zor. Herkesten elimi ayağımı kestim. Kimseyle konuşmuyor görüşmüyorum, kapattım kendimi doğru düzgün yemek yiyemiyorum. En önemlisi çorap bile giymiyorum. Ben kendimi böyle cezalandırıyorum. Ben seçmedim bu yaşamı ama ben kontrol ettim ben tüm bunların hepsini hak ettim..

Sizlerde Yaşanmış Hikayelerinizin Paylaşılmasını İstiyorsanız [email protected] dan Bizimle İletişime Geçebilirsiniz.

Yaşanmış Hikayeler : Boşanmaya Karar Verdim
Stresten Nasıl Uzak Durabilirim ?

YAZARIN EKLEMİŞ OLDUĞU YAZILAR
16 Haziran 2020
10 Haziran 2020
YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.